vrijdag 10 augustus 2018

Op dagkamp in de Kennemerduinen



Jeugdduin 2


Een beetje witjes en stilletjes zit Dunya in de bus achter het raampje. Ik knik haar bemoedigend toe. Ze is al zo vaak op kamp geweest, maar die eerste dag blijft spannend. Bovendien is dit een ander kamp dan voorheen. Dit jaar gaat ze naar de Kennemerduinen. Ik weet zeker dat het leuk wordt. Ze gaat ervan genieten, ze maakt vrienden en vriendinnen en komt met veel energie en enthousiaste verhalen terug. Maar voor het zover is moet ze dit moment door. In een bus met onbekende kinderen, waarvan een aantal elkaar toch al kent van school of uit de buurt, moet ze toch moed verzamelen. Als er maar leuke kinderen zijn die met haar willen spelen. “Het is nog nooit gebeurd dat je geen vriendinnen had!” stel ik haar gerust. Ik heb op aanraden van een vriendinnetje van Dunya gekozen voor kamp Jeugdduin 2. Ik had nooit zo’n goed gevoel bij dat andere kamp en dit ademt wat vriendelijker. De website alleen al, de toon is anders, prettiger. Het blijven vrijwilligers, maar het gaat om de manier van omgaan met kinderen en ouders. Dit voelt beter voor ons.

Tijgerbus voor Team Tijger


Dunya zit in de Tijgerbus en dat komt natuurlijk heel goed uit na haar succesvolle actie voor Team Tijger afgelopen tijd. Terwijl ik met een andere moeder sta te kletsen, zie ik een meisje met lange blonde haren instappen. In een flits zie ik iets bekends. Ik gebaar naar Dunya die mij niet begrijpend aankijkt. Ik wijs naar de ingang van de bus en ze rekt zich een beetje uit om te kijken wat ik bedoel. Dan schiet ze omhoog, alsof ze ineens een paar centimeter groeit. Roos schuift naast haar in de bank. Dunya krijgt wat kleur op haar gezicht en lacht naar me. Ik steek mijn duim op en haal opgelucht adem. Er is in elk geval één leuk meisje: haar oud-balletvriendin! Op naar de Kennemerduinen!

Genoeg vriendinnen


Op kamp maakt ze nieuwe vriendinnen. Dat is superleuk. Ze spelen in de duinen, zwemmen in het meer, wandelen langs het strand en vermaken zich prima. Elke middag komt ze met een boos gezicht de bus uit. Ik zucht inwendig de eerste dagen. Wat is er mis gegaan? Maar als ik vraag of het niet leuk was zegt ze somber: “Jawel, maar ik ben moe!” Het eerste uur krijg ik er niet meer uit dan dat. De eerste avond is ze vreselijk misselijk als ze uit de bus stapt. Ik haal bij de drogist pilletjes tegen reisziekte. Nu is het klaar, dit gaat niet goed zo. De volgende dag stapt ze zonder misselijkheid uit de bus. Het werkt, zo’n half pilletje.

Actief en enthousiast


Nu de hitte plaats heeft gemaakt voor een aangename temperatuur komen alle enthousiaste verhalen waar ze tot nu toe te moe voor was los en ik ben in één klap overtuigd van het succes van dit kamp. Er worden poffertjes gebakken, er wordt gezongen, gezwommen in het meer, levend stratego en het douanespel gespeeld in de bossen en er wordt gewandeld door de duinen. Dit kamp is een stuk actiever, met veel enthousiaster leiding dan we gewend zijn.

Tienertoerkamp


Ik had het vroeger een stuk zwaarder als ik op kamp ging. Het liefst koos ik voor veiligheid, maar ik ging toch en dat vind ik met terugwerkende kracht heel knap van mezelf. Dat waren geen dagkampen, maar gewoon een week van huis, op Tienertoerkamp bijvoorbeeld. Daar voelde ik me vaak wel alleen, maar had het toch ook wel naar zijn zin. Dunya heeft daar geen last van. Als ze eenmaal door het eerste moment heen is gaat de rest vanzelf. Ze legt makkelijk contact met kinderen en heeft in mum van tijd een groepje vriendinnen om zich heen. Roos speelt veel met vriendinnen van school die mee zijn op kamp. Dunya en ik zijn het erover eens dat het makkelijker is om nieuwe kinderen te leren kennen en nieuwe vrienden te maken als je alleen bent. Je moet wel. Dat is toch moeilijker als je met bekenden op kamp gaat. Logischerwijs klit je dan bij elkaar.

Op blote voeten


Op donderdag komt ze op blote voeten en met een grote pleister op haar knie uit de bus. “Waar zijn je sandalen?” vraag ik. “In mijn tas. Ze zijn heel vies.” Ik haal ze eruit. Los in haar tas, tussen de schone reservekleding en broodtrommel. Het zand zit overal. Ik schud mijn hoofd. “Kon je ze niet even afspoelen?” vraag ik. Dat kon niet, waarom niet heb ik niet gehoord of begrepen, maar ik klop ze af en ze kan ze weer aan. De rest gaat wel in de wasmachine. Het gaat nog eens goed mis met het altijd op blote voeten lopen. Er komt een moment dat ze in een stuk glas stapt of een scherp steentje in haar voet krijgt. Maar die horrorverhalen maken uiteraard geen indruk. Ik hoop dat het niet gebeurt en anders moet ze het op die manier maar leren. Meer dan waarschuwen kan ik niet doen. 

Waarschuwen, zonder resultaat


Waarschuwen dat ze zich moet insmeren, waarschuwen dat ze niet op blote voeten moet lopen, waarschuwen dat ze genoeg moet drinken. Deze waarschuwingen slaat ze toch in de denkbeeldige wind. Toch zal ik als moeder nooit afleren om te blijven waarschuwen. En zij zal niet leren om er naar te luisteren. Als ze flink verbrand is smeert ze zich een paar dagen goed in. Daarna is ze het weer vergeten of vindt het niet de moeite waard. “Een ander meisje zei ook al: Tegenwoordig krijg je overal wel een beetje kanker van!” Ik kan niet zo goed tegen dit soort opmerkingen, dus zeg ik: “Dus dan moet je willens en wetens het risico maar vergroten door je te laten verbranden? Los daarvan doet het ook vreselijk zeer toch?” Ja, dat is ze met me eens. Pas na drie dagen kan ze weer zelf haar rugtas dragen. Maar ook deze waarschuwing blijft niet lang hangen. Ik weet zeker dat ze dit volgende week weer vergeten is. 


Laatste kamp dag


“Wat kan ik morgen meenemen voor de picknick?” vraagt Dunya op donderdagavond. Pardon? Ik had geen idee dat ik iets moest maken en schuif mijn bord spaghetti weg. Wat nu? Een pakje bladerdeeg in de vriezer en een blik Halal-worstjes staat op de plank. Vooruit dan maar, provisorische worstenbroodjes maken. Een half uur later heeft ze een trommel vol broodjes. De laatste dag kamp. Dat wordt huilen na afloop. Dan een paar dagen tijd om bij te komen, niet meer racen om de bus te halen en daarna maken we ons klaar voor een weekendje Eindhoven met Efteling-bezoek. Het dagkamp is voorbij, maar de vakantie nog lang niet!


Bollo en Dunya knuffelen wat af in de vakantie. Een dag niet geknuffeld is een dag niet geleefd! Een heerlijke zomervakantie Het...