dinsdag 8 november 2011

Feestje in de Chamu....


Het is inmiddels al een tijdje geleden dat Dunya vier jaar werd. Deze blog heb ik geschreven voor de nieuwsbrief van Het Marnix. Het zijn er inmiddels wel wat meer, dus die publiceer ik hier ook zo nu en dan. Elke maand verschijnt er in de nieuwsbrief een nieuwe blog van mij. Opgeven kan via de website van het sportcentrum.

Het voordeel als je kindje in de zomervakantie jarig is, is dat je het feestje altijd lekker buiten kunt vieren. Drie jaar lang heb ik de verjaardag van Dunya met vrienden en familie in het Westerpark gevierd. De kinderen spelen lekker in de spartelvijver en genieten van de zon en het water. Gezellig is het ook altijd. Lekker in het gras of aan een picknicktafel taart eten en chips en nootjes enz. Heerlijk ontspannen is dat.
Er is wel een nadeel. We leven namelijk in Nederland. En het weer in Nederland is niet te vertrouwen. Dit jaar kijk ik, net als alle vorige jaren sinds Dunya er is, al 2 weken van te voren op internet wat de verwachtingen zijn. Gelukkig, een zonnetje op de dag van het feestje. Dat wordt een zonnige vierde verjaardag! Een paar dagen later staat er een wolkje bij. Mwah. Kunnen we wel hebben en het valt toch elk jaar weer mee. Toch komt er een stukje onrust bij me boven en dat wordt alleen maar erger als elke dag de voorspellingen slechter worden. “Oh nee, regen!” Dit komt niet goed. Ik regel een partytent en haal opgelucht adem. Die paar buien vangen we wel op met een tent. Geen punt. Totdat ik een paar dagen van te voren zie dat er 22 millimeter regen gaat vallen die zondag. Daar helpt een partytent niet tegen. Wat moet ik doen? Ik bel de kinderboerderij. “Wij hebben al een feestje zondagmiddag, dus dat kan niet”. Helaas. De moed zinkt me in de schoenen. Wat nu? Ik plaats oproepjes op Twitter en Facebook, maar helaas zonder resultaat. Ik kan wel huilen. Dat wordt gewoon een nat verjaardagsfeestje in het Westerpark. Ik heb geen alternatief. Bij mij thuis gaat echt niet. En niemand heeft een idee waar ik terecht kan. 

Niemand??? Opeens komt er een berichtje op Twitter binnen. Ik lees het twee keer vol verbazing, want een oplossing had ik niet meer verwacht. Het staat er echt. We mogen in Het Marnix het feestje van Dunya vieren. Even ben ik bang dat het een grapje is, maar dan ga ik toch allerlei mensen sms’en en mailen dat het feestje verplaatst wordt naar Het Marnix.
We komen op zondagmiddag binnen en ik zie meteen dat het café overvol is. Er zingt een koortje en er is veel belangstelling. Oei, wat nu? Ik meld me bij de receptie en daar wordt verrast gereageerd. Oh is dat Dunya? Die kennen we wel. Het feestje blijkt verplaatst (alweer) te worden, naar de Chamu, boven. Dunya loopt de trap op. Ze weet de weg. Ik ken de trap wel. Hoe vaak sta ik daar tevergeefs onderaan te roepen dat ze onmiddellijk beneden moet komen? Nu mag ze gewoon naar boven, zonder dat ik roep dat ze terug moet komen. “Het is wel een ongezellige ruimte” aarzelt de medewerkster. “Welnee, maakt niet uit. We maken het gezellig en ik ben allang blij dat we droog zitten!” Een medewerker komt ons helpen met slingers en ballonnen ophangen. Er komt nog een verrassing. De deur van de sportzaal gaat open. Kinderen mogen daar rennen als ze hun schoenen uitdoen. Een paar vaders gaan spontaan mee en houden toezicht op de spelende kinderen. Fantastisch. Het is perfect want de kinderen gaan in de vergaderruimte ook rennen en dat veroorzaakt meteen tranen. Ik loop af en toe heen en weer om te kijken of iedereen het nog naar zijn zin heeft. Ik schenk drankjes in, deel taart uit. We hebben chips, nootjes, koekjes, kaasstengels enz. in overvloed.
Het is fantastisch. Mensen die in het café komen kijken waar we zijn, worden doorverwezen naar boven. We kijken uit over de nat geregende straten rondom het Marnix. Ondanks het slechte weer is het toch een erg leuk uitzicht. Het is een leuke ruimte, geen grote vergaderzaal, maar klein en het geeft een warm gevoel.

In het café zingt het koor “Aan de Amsterdamse grachten…” en ik geniet. “Ze zingen wel alles uit het hoofd” zegt een vriendin van me. “Daar kunnen wij een voorbeeld aan nemen!” Wij zingen in het koor van De Nieuwe Liefde, maar daarover wellicht een andere keer meer. Mensen van buiten Amsterdam verbazen zich over de sfeer, maar ik vind het echt Amsterdams en voel me na zo’n 11 jaar echt helemaal thuis hier. Dunya geniet van de aandacht en loopt heen en weer tussen de sportzaal en de Chamu. Als ze dan ook nog gymschoentjes krijgt is het feest helemaal compleet. Ze rent de sportzaal door en opeens zie ik dat er ook ballen tevoorschijn zijn gehaald. De rest van de cadeaus, en dat zijn er aardig wat, laat Dunya voor wat ze zijn. “Dunya, kom even gedag zeggen!” roep ik. Ze loopt door, geen tijd om te stoppen. Haar vriendinnetjes wachten in de sportzaal. “Ik zei: Ik kom zo terug!” roept ze terug. Vergeet het maar. De oppas gaat lachend weg. “Ze heeft mijn cadeautje nog niet opengemaakt, maar dat komt dan nog wel…” Er blijven een paar cadeautjes dicht en die gaan mee naar huis. Voor een moment dat Dunya wel tijd heeft. Ik verbaas me over de gemoedelijke sfeer. Het is een perfect feestje. Perfecte locatie. Gastvrije mensen. 

“Heb je connecties dat je hier zomaar  een feestje mag geven?” vraagt een vader van een vriendinnetje. Ik glim een beetje. Het heeft werkelijk voordelen als je actief bent op internet, op Twitter, op Facebook, enz. En als je dan ook nog wekelijks komt zwemmen, dan gaan er ineens letterlijk deuren open. “Er was wel een tegenprestatie” beken ik. “Een stukje schrijven voor de nieuwsbrief!” Ik begin heel hard te lachen. “Dat is voor mij gewoon dubbel feest dus!”

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Een vlucht over de vakantie met de Amsterdamse Stadspas

Bij This is Holland vlogen we samen over Nederland. Een onvergetelijk avontuur!   Stadspas De Stadspas is een waar feestje, z...