Een zucht is onzichtbaar....

Mei 2006

Met een schokje besef ik ineens dat ik al een week overtijd ben. Dat is nog nooit gebeurd. Ik twijfel geen moment. Ik weet het heel zeker. Even slaat de paniek toe. Wat nu? Kan ik dit wel? Ik word zenuwachtig. De volgende dag loop ik door de stad en wandel ik de drogist binnen. Een zwangerschapstest. Met een kleur op mijn wangen reken ik af. Deze test gaat mijn leven veranderen. Ik heb het gevoel dat iedereen het ook aan me ziet. De test blijkt positief te zijn, maar dat is geen verrassing. De paniek glijdt van me af. Dit is tenslotte wat ik al die tijd wilde. En wat er ook gebeurt: er groeit een kindje in mij. Ik breng een bezoekje aan mijn huisarts, die vraagt waar ik voor kom. “Ik ben zwanger” lach ik zenuwachtig.

Na ruim elf weken krijg ik mijn eerste echo. Ik ben zenuwachtig. Vanavond krijg ik mijn kindje voor het eerst te zien. Maar op de uitwendige echo is niks te zien en op de inwendige echo is te zien dat er wel iets zit, maar geen kloppend hartje. Ik ben niet eens verbaasd. Eigenlijk had ik dit wel gevoeld, maar ik hoopte zo dat het mijn eigen onzekerheid zou zijn. Dat ik me zou vergissen. De volgende dag zit ik weer bij de huisarts. Ik laat de papieren van het echobureau zien. “Hoe is dit voor jou?” vraagt de dokter. Ik haal mijn schouders op. Ik weet eigenlijk niet wat ik voel. Ik ben wel verdrietig, maar of het al helemaal tot me doorgedrongen is weet ik niet. “Jammer…” zeg ik. Op dat moment breek ik. De emoties die ik gister miste komen nu alsnog. Ik fiets naar huis en bel een vriendin. Daarna bel ik mijn werk, dat ik niet meer terugkom vandaag. Ik had gezegd dat ik even naar de dokter ging en dan terug zou komen. Maar dat gaat niet.

De rest van de dag is het veel huilen en de dagen erna krabbel ik langzaam weer op. Tot het moment dat ik in het ziekenhuis word opgenomen voor de curettage. Ik lig in bed te wachten en te wachten. Af en toe slaap ik wat. Als ik wakker word zit mijn vriend steeds aan mijn bed. Wat er ook gebeurd is en wat er ook nog gaat gebeuren: op dit moment is hij er voor me en daar ben ik oneindig blij mee. Als ik naar de OK wordt gebracht en afscheid moet nemen schiet ik vol. Ik blijf maar huilen en de mensen in de OK zijn ontzettend lief voor me. Ook dat vergeet ik nooit meer. Iemand aait over mijn hoofd, een ander streelt mijn hand. Natuurlijk, het kindje in me leeft niet, natuurlijk, het moet eruit. Maar dit is dan toch echt het moment dat het definitief wordt. Wat een verdriet. Daar had ik helemaal niet meer op gerekend. Ik dacht: dit doen we even. Maar zo was het niet. Ik krijg een doorzichtig kapje op mijn gezicht voor wat zuurstof. Als ik wakker word ben ik in de uitslaapkamer. Opnieuw tranen. En als mijn vriend me komt ophalen, huil ik opnieuw. Dan is het op.

Na een poosje koop ik een mooie doos. Er verdwijnen wat spulletjes in. De foto’s van de echo, waar niks op staat, maar die ik niet kan weggooien. De babykleertjes die ik al had. De kaarten van vriendinnen. De e-mails die ik heb gekregen, toen ik zwanger was en toen ik liet weten dat het niet goed was. Ik schrijf een stukje op mijn weblog en begin met het gedichtje uit het boek “Jij bent de liefste”.

“Een zucht is onzichtbaar

Net als de wind

De nacht is onzichtbaar

Als de dag begint.

Onzichtbaar zijn de dingen

Die ik kwijt ben

Die ik nooit meer vind

Maar met mijn ogen dicht

Zie ik alles wat mijn hoofd verzint.”

De reacties op dit logje zijn fantastisch. Van bekenden en van onbekenden. Wat fijn dat mensen op dit moment zo meeleven.

Af en toe doe ik de doos weer open, om nog eens te kijken, te lezen. Elke keer merk ik dat het iets beter gaat.

Een half jaar later lig ik weer op de tafel van het echocentrum. Ik ben negen weken zwanger. Mijn hart gaat tekeer. Ik durf nergens op te hopen, heb mijn gevoel dat het deze keer echt wel goed zit, heel diep weggestopt. Maar als ik opeens een baby’tje zie op het scherm met alles erop en eraan, ben ik verbijsterd. Ongelooflijk! Niks donker, leeg scherm, maar ik zie gewoon een minibaby’tje. De angst diep in mij brokkelt langzaam af. En dan begint het genieten. Ik denk nog wel eens aan dat kindje dat geen kans heeft gekregen, dat verdriet gaat nooit helemaal weg. Maar als ik een jaar na mijn miskraam Dunya in mijn armen houd kan ik niet anders dan er vrede mee hebben. En dan komt er een heel ander gedichtje in me op:

“Ik zoek een woord

Een heel nieuw woord

Een woord dat niemand kent

Ik zoek een woord

Dat zeggen wil

Dat jij de liefste bent…”

Een nieuwe wasmachine en een geschaafde neus

“Wij krijgen een nieuwe wasmachine!” roept Dunya enthousiast tegen de buurman die net thuis komt. Het is het hoogtepunt van de dag. Dolblij staat ze te dansen in de gang. Hoera! Daar komt de wasmachine aan. De twee bezorgers wuiven mijn verontschuldigingen dat we zo hoog wonen, weg. Natuurlijk kan ik daar niks aan doen, maar ik vond het wel aardig om te zeggen... Leuke jongens trouwens. Dat vindt Dunya ook. Het verdriet van vanochtend is even vergeten.

Het begon zo goed deze zaterdag. Eindelijk was voor het Marnix ook de vakantie voorbij en Dunya verheugde zich erop om weer naar zwemles te gaan. We waren op tijd in het zwembad voor de Orka’s en Dunya deed het zo goed dat ze een paar keer een oefening voor mocht doen. Supertrots zat ik boven voor het raam te glunderen en stak ik mijn duim op, want ze keek natuurlijk meteen omhoog. Ook zij stak haar duim op, want ze mag best trots zijn op zichzelf!

Na het aankleden en de tosti boven in het café, ging ze heel makkelijk mee naar buiten. Helaas, eenmaal buiten ging er een knop om en rende ze weg. Het is een kind met een sterke eigen wil en dat is voor mij zowel een geruststelling als een zorg af en toe. Ze is niet zo gevoelig voor wat ik wil en gaat graag haar eigen gang. Ik vind dat een goed teken, want ze laat niet over zich heen lopen. Toch is het voor mij ook wel eens lastig. In dit soort situaties weet ik even niet wat ik moet doen. Achter haar aan rennen is geen optie. Dan wordt het een spelletje en dat is veel te gevaarlijk op deze plek. Bovendien zinloos, want Dunya is toch sneller dan ik. Als ik haar er op wijs dat we niet naar jazz dance gaan als ze niet bij mij komt, lijkt ze daar wel gevoelig voor te zijn. Ze rent mijn kant op en dan… valt ze voorover op de stoep. Ik laat alles vallen en ga snel naar haar toe. Ze is erg verdrietig. “Waar heb je pijn?” vraag ik als we terug naar binnen gaan. “Mijn neus en mijn knie!” huilt ze. Ik kijk verschrikt naar haar neus. Tja, inderdaad. Dat is een flinke schaafwond. Ik probeer het met een nat doekje schoon te maken, maar dat doet natuurlijk erg pijn. De komende week zullen we nog wel veel reacties krijgen op haar geschaafde neus.

Ondanks dat ze  pijn heeft, wil ze toch naar jazz dance. Ik vind het wat veel, zeker als ze moe is en ook nog gevallen is. Ik probeer haar te overtuigen dat we beter thuis kunnen blijven, maar ze wil zo graag dat ik het haar niet wil ontnemen. Wel duidelijke afspraken maken. “Na jazz dance moeten we meteen naar huis, want dan komt de nieuwe wasmachine!” Dunya knikt. “Dus, na het dansen: direct aankleden en naar huis!” herhaal ik nog maar eens stellig. Ze begrijpt het. En dat gaat heel goed. “Wat krijg je als je goed geluisterd hebt?” vraag ik zoals gewoonlijk. “Chocola” zegt ze verheugd. Hmm, ja dat krijgt ze ook. Maar dat bedoel ik eigenlijk niet. “Dikke duim!” doen we altijd op de fiets. En dan raken onze duimen elkaar aan. Een soort “High five” maar dan met de duimen.

De aardige bezorgers blijken handige monteurs te zijn. De manier waarop de wasmachine en de droger aangesloten zijn, blijkt niet veilig. Ze zijn dus wel een tijdje bezig met alles in orde maken. En dat allemaal voor niks. Dunya vindt de nieuwe wasmachine erg mooi. “Wow!” roept ze steeds. Elke keer gaat ze terug naar de badkamer om te kijken. “Dit is Loebas!” deelt ze de jongens mee terwijl ze mijn knuffelhond meesjouwt. Ze zegt er niet bij dat dat mama’s knuffel is, wat ze normaal gesproken wel doet. Gevoel voor tact, dat kleine meisje van me.

De volgende dag laad ik de wasmachine vol en roep ik haar: “Kijk Dunya, ik zet de wasmachine aan!”. Ze komt kijken en zegt weer: “Wow!” . Dan vraagt ze: “Waar is de kruk?” en ze rent weg. Verbaasd ga ik kijken wat ze doet. Dan komt ze alweer terug met een krukje. Ik moet aan de kant en ze gaat op het krukje voor de wasmachine zitten. Er knipperen lampjes en hij piept als ie begint. Een soort kermisattractie in de badkamer. In de handleiding heb ik gelezen dat ik kinderslot kan inschakelen en dat doe ik ook, maar wel zo dat zij het niet ziet. Want voor Dunya geldt: Eén keer zien is de volgende keer zelf doen. Als het haar uitkomt natuurlijk…

"Mijn moeder is jarig!"

“Mama, ik heb geen cadeautje voor jou gekocht!” klinkt een ongerust stemmetje om 6.20u uit de hoek van de slaapkamer. Ik ben te laat naar bed gegaan. Kan er de laatste tijd moeilijk toe komen om te gaan slapen. Zit liever nog een poosje in de woonkamer, te denken. Niet piekeren hoor, denken. Mogelijkheden bekijken. Nadenken over dingen die gebeurd zijn. Ik twijfel niet. Gek genoeg. Ik weet zeker dat ik de juiste keuze maak. De afgelopen vier jaar heb ik alles gegeven voor het kinderdagverblijf. Dat deed ik ook voor mezelf. Omdat ik het fijn vond om veel te geven. Omdat ik denk dat het goed is om ergens voor te gaan. Omdat ik de dingen niet half wil doen. Het is goed dat ik dat heb gedaan. Alleen nu is het op. Ik wil iets anders. Dus die keuze is goed. Ik moet alleen wel bedenken hoe straks verder. En dat is een moeilijke vraag.

Het valt dus niet mee om wakker te worden op mijn verjaardag. Dunya is zoals altijd heel vroeg. Ik zeg dat we nog even gaan slapen, maar weet dat het tevergeefse moeite is. Dat lukt toch niet. Ze is wakker. Ze moet plassen, dus ik moet er wel uit. Ik moet het licht aandoen. Daar kan ze niet bij. Kreunend kom ik overeind. Dunya zit er wel mee in haar maag. Ze heeft geen cadeautje gekocht. Gisteravond zei ze het al, dat ze mij dan wel een ballon zou geven, zodat ik toch iets had. Ik zei dat het allemaal wel goed zou komen, maar ze bleef zeggen dat ze de weg niet wist naar de winkel en dat ze geen cadeautje had. Gister mocht ze de klassen rond. Ik had soesjes gekocht voor de meesters en juffen want ik ben leesmoeder en doe ook andere dingen op school, dus ik voel me ook een beetje collega. De juf zegt meteen dat Dunya dan mooi de klassen rond kan gaan. Daar had ik niet eens aan gedacht. Iedereen blij dus! ’s Middags vertelt de juf dat Dunya in elke klas had geroepen: “Mijn moeder is jarig!!!!” . Ik had er graag bij willen zijn. Maar ook zonder dat ik erbij was zie ik dat stralende snoetje voor me. Daar is weinig fantasie voor nodig.

Als we terugkomen in de slaapkamer ziet ze ineens een heel groot cadeau liggen en zegt: “WOW! Die is groot!” . De opluchting is voelbaar. Ik krijg het grote cadeau op mijn bed en zij kan niet wachten tot ik het open heb, dus scheurt ze het zelf maar open. Er komt een prachtige tas uit. Geweldig mooi, voor in de trein, als we een nachtje gaan logeren in Eindhoven bijvoorbeeld. Dan heb ik misschien niet meer zoveel tassen nodig. Goed idee. Ik ben er erg blij mee. Dunya ook. Die bekijkt m aan alle kanten en ontdekt allerlei vakjes. En even later gelooft ze ook gewoon dat ze die zelf gekocht heeft. “Midden in de nacht!” zegt ze. Volgend jaar gaat me dat niet meer lukken, dus moet ik echt de hulp inroepen van iemand anders. Hier trapt ze volgend jaar niet meer in.

Dan is het haasten, rennen, vliegen, want ze moet naar zwemles. Daar blijven we natuurlijk langer hangen dan goed voor ons is en dus zijn we een half uurtje thuis en moeten we weer weg: naar jazz-dance. Ik twijfel nog steeds of ik er goed aan doe, zo’n drukke zaterdag. Maar ze wil zo graag. En ze geniet er zo van. Dus we fietsen elke zaterdag maar heen en weer voorlopig. Binnenkort gaan ze oefenen voor een voorstelling. Dat wordt vast ook heel leuk!

Op zondag gaan we naar De Nieuwe Liefde. Dunya gaat nu altijd mee en verheugt zich er elke week op om Jesse, Ilana en Rosa te zien. Deze zondag gaat het goed met weggaan. Ze weet dat we op moeten schieten want we gaan straks mijn verjaardag vieren. Ze heeft wat moeite met afscheid nemen van Rosa, maar uiteindelijk gaat ze dan toch mee.

Mijn ouders hebben deze week een vakantiehuisje in Volendam en daar gaan we mijn feestje geven. Lekker gourmetten. Dunya vindt het superleuk dat ze weer cadeautjes mag uitdelen. Het laatste cadeautje is voor haar. Daar zit playmobil in. Altijd leuk. Ik krijg zoveel leuke en handige cadeaus! Van allerlei mensen krijg ik cadeaukaarten. Zo heb ik de mogelijkheid om eens wat leuke dingen voor mezelf te kopen. Super!

Als Dunya op maandag uit school komt zijn “de vlaggen” weg. De slingers zijn opgeborgen, want het feest is voorbij. Dunya vindt dat helemaal niet leuk. De vlaggen moeten blijven hangen. Helaas. In de zomer is zij jarig en dan hangen we alles weer op. Nu is het mooi geweest. Het is niet altijd feest!

Schrijverstalent gezocht en gevonden

In dit nieuwe jaar willen wij beginnen met het plaatsen van jullie ervaringen! Daarom zijn wij op zoek naar schrijverstalenten die regelmatig nieuwe columns willen schrijven over hun belevenissen. Dit kan wekelijks maar wanneer je dit te vaak vindt, is één keer per maand ook een prima regelmaat.
Wat we zoeken zijn aanstaande mama’s of papa’s die zwanger zijn of zwanger willen worden, jonge ouders met een baby, peuter en/of kleuter. Maar ook oma’s en opa’s die regelmatig op hun kleinkinderen passen, oppasmoeders of misschien een begeleider van een peuterspeelzaal. Vind jij het leuk dat jouw columns op onze site wordt geplaatst en door heel veel andere jonge ouders wordt gelezen? Schrijf je al regelmatig en vind je dit leuk om te (blijven) doen? Heb je veel te vertellen wat je graag met anderen zou willen delen? Meld je dan aan en wellicht kunnen onze bezoekers binnenkort meeleven met jouw belevenissen.

Als ik deze oproep van de redactie van www.peuteren.nl op Facebook lees, maakt mijn hart een sprongetje. Geweldig! Die oproep is voor mij bedoeld. Here I am! Dus ik begin meteen te schrijven, stuur een uitgebreide mail met een vers geschreven column en een foto van Dunya en mij naar de redactie en een dag later ben ik één van de vaste columnisten geworden. Ik krijg een eigen pagina waarop al mijn blogs verschijnen! Super cool! Natuurlijk is cool helemaal geen woord voor mij, maar ik kan op dat moment geen ander woord vinden wat uitdrukt wat ik voel als ik deze pagina open.

Wat voor mij belangrijk is, is dat ik niet alleen ga schrijven over alle leuke dingen van het moeder zijn. Het is geweldig om moeder te zijn, het is fantastisch om moeder van Dunya te zijn. Toch is het niet alleen maar leuk. Er zijn ook zorgen, het is ook zwaar en er zijn altijd twijfels. Het kan niet anders, of andere moeders/ouders herkennen dit. Het is niet of het één of het ander. Ook als je een perfect kind hebt, zoals ik heb natuurlijk, zijn er zorgen en angsten. De angst dat er iets gebeurt met je kind, of zoals ik de laatste tijd meer besef dan voorheen: de angst dat mij iets overkomt. De angst dat Dunya ineens verder moet zonder moeder, en dan? Of twijfels over of ik het goed doe. Het alleen doen levert veel voordelen op, maar wat ik zwaar vind is het niet kunnen delen van zorgen en twijfels. Het niet met iemand kunnen praten over de dag. Over hoe Dunya het op school deed vandaag. Hoe verdrietig ze was toen ze was gevallen. Hoe grappig ik het vond dat ze op de nieuwjaarsreceptie in de Nieuwe Liefde met een champagneglas met appelsap iedereen bij langs ging om te proosten en “gelukkig Nieuwjaar” te wensen. Hoe trots ik was toen ze bij zwemles dingen voor mocht doen. Hoe wanhopig ik me voelde toen ze na de zwemles ineens wegrende en ik niks kon doen, omdat ik bang was dat ze dan de straat op zou rennen. Hoe leuk het is dat ze zo van knuffelen houdt. Hoe leuk ik het vind dat mijn dochter naar school gaat.

Dat ze zomaar zei: “Waarom schrijf je daar K3?” en dat ze ook gewoon aanwees waar het stond. Dat ze ook steeds de D van Dunya aanwijst. Dat ik zo blij ben dat het een meisje is met pit. Het zal haar niet snel overkomen dat iemand over haar heen walst. Zij weet precies waar haar grenzen liggen. Hoe blij ik ben dat ze dat zelfvertrouwen heeft en dat ik dat wil stimuleren. Maar dat het tegelijkertijd ook wel eens moeilijk is om daarmee om te gaan. Juist omdat we daarin zo verschillen en ik die felheid van haar niet heb. En toch moet laten zien dat mijn wil wet is.

En zo kan ik nog wel even doorgaan met vertellen waarom het zwaar is om alleenstaande moeder te zijn. Toch vind ik het erg meevallen vergeleken met wat ik had verwacht. Natuurlijk, het eerste jaar was ontzettend heftig. Wat een tranen, wat voelde ik me alleen. En toen was ik niet eens echt alleen. Maar daarna ging het steeds beter. En toen we eenmaal echt met z’n tweetjes waren, viel er een last van me af. Ik krijg ook alle stralende blikken van Dunya als ze uit school komt. Ik doe alle leuke dingen met haar. Ik hoor van iedereen wat een geweldige dochter ik heb. Die eer komt mij toe. Die eer hoef ik niet te delen. Al denk ik, dat als je het wel samen doet, ook dat juist leuk is. Om die mooie momenten te delen. Ik voel me niet eenzaam. Wel een beetje alleen soms. Niet met iemand van gedachten kunnen wisselen, over hoe we dit gaan doen, of hoe we dat zullen aanpakken. Dat vind ik wel jammer. En ook daar wil ik over schrijven. Omdat ik denk dat ik niet de enige ben op de wereld die dat voelt. Die ontzettend gelukkig is, maar het zo af en toe ook wel eens zwaar heeft. Ik hoop dat andere ouders zich hierin zullen herkennen. Dat is mijn doel met het schrijven van mijn columns voor de website van peuteren.nl. Maar heel eerlijk gezegd: eigenlijk vind ik het vooral hartstikke leuk om te schrijven...

Het is weer voorbij....2011

Tjonge, alweer een jaar voorbij. Gek is dat. Het lijkt wel of het elk jaar sneller gaat. En in eerste instantie lijkt het ook alsof er niks gebeurd is. Dat klopt natuurlijk niet. Er is van alles gebeurd. Veel dingen ben ik vergeten, maar sommige dingen blijven me bij.

Wisselende gevoelens heb ik bij dit jaar.

Het jaar begon met de begrafenis van oma Huisman. Oudejaarsavond plotseling het telefoontje dat ze was overleden. Ik had haar al jaren niet gezien. Geen schuldgevoel, een beetje spijt misschien, maar wel verdriet omdat ik haar zolang niet gezien heb. Ik sta versteld van mijn emoties. Ondanks de berusting, blijven de tranen maar stromen.

Na een poosje is het over en kan ik er vrede mee hebben. Oma was 96 jaar en ik vind oudejaarsavond wel een mooi moment voor haar om te gaan.

Dunya maakt een heleboel veranderingen door. Ze wordt vier jaar, neemt afscheid van het kinderdagverblijf en gaat naar school en naar de naschoolse opvang. Ze gaat niet meer naar peuterdans, maar naar Jazz dance en ik mag niet meer kijken. Ook bij zwemles gaat ze naar een andere groep. De Orka’s. De eerste twee keer mag ik nog mee het water in, daarna moet ik aan de kant zitten kijken en na vijf lessen zit ik boven voor het raam te kijken. Dunya vindt het allemaal geweldig, die veranderingen. Groot worden vindt ze niet erg, want ze merkt dat ze steeds meer dingen kan en ze heeft mij niet meer altijd nodig. Ze vindt het leuk om nieuwe dingen te leren en ze geniet van dingen alleen doen. Ik vind het leuk om weer rond te lopen op een school. Ik mag helpen bij de pietenochtend, bij het avi lezen, bij het kerstdiner en bij het opruimen van de Sinterklaasspullen en knutsels. Dunya vindt het super dat ik op school rondloop. En ik ook!

Ik heb meegedaan aan een spotje voor Positief Opvoeden. Ik ben gaan schrijven voor de nieuwsbrief van Het Marnix. Ik moet alleen wel de deadline in de gaten houden, want deze blog kon mooi niet meer geplaatst worden omdat ik te laat was…

Ook Facebook vind ik erg leuk. Ik heb er nieuwe mensen leren kennen en mensen van weleer teruggevonden. Oud-collega’s, vroegere klasgenoten, maar ook mensen die ik niet kende en waarmee ik een klik voelde. Omdat we iets gemeenschappelijks delen. Iets leuks, of iets verdrietigs. Ik vind het geweldig hoe mensen met elkaar mee kunnen leven op Facebook. Eén klik en je geeft aan dat je iets leuk vindt, of dat je aan iemand denkt. Mij doet dat in elk geval erg goed. Ik heb daardoor wel mijn weblog verwaarloosd. Eerst omdat mijn oude weblog buiten gebruik was door technische problemen. Toen ik eindelijk een nieuwe begon kwam ik niet meer in het ritme. Een goed voornemen voor volgend jaar: meer schrijven.

En zingen natuurlijk. Het koor wordt steeds belangrijker voor me. Het is ook het enige wat ik nog voor mezelf doe. Dat is niet erg, maar daardoor wel heel waardevol. Even paniek toen de oppas ermee stopte en ik niet wist wanneer ik weer kon gaan zingen. Gelukkig liep ik een nieuwe oppas tegen het lijf die met net zoveel liefde op Dunya wil passen. We hebben leuke dingen meegemaakt met het koor. Het promoveren van een koorlid bijvoorbeeld. Maar ook verdriet. Het overlijden van Petra heeft ons allemaal diep geraakt. Mij ook. Zeker als ik op zondag Dunya en Rosa samen zie spelen en rennen in de Nieuwe Liefde. De overeenkomsten zijn groot en dat doet me stil staan bij dingen waar ik liever niet bij stilsta.

Ik vind het wel erg leuk dat Dunya tegenwoordig vaak meegaat naar de Nieuwe Liefde. Ze zit de hele dienst rustig naast Ilana en Jesse. Na afloop van de dienst speelt ze met Rosa en wil ze niet meer mee naar huis.

Het jaar eindigt met de boodschap dat ik op zoek ga naar een andere baan. Collega’s reageren wel geschokt als ik het vertel. Ik ga op zoek naar iets dat beter te combineren is met Dunya. En als het niet meteen lukt, dan ga ik een poosje invalwerk doen op kinderdagverblijven in de buurt. Ik moet uitzoeken wat ik nog meer leuk vind en wat ik zou kunnen doen behalve kinderopvang. Wat ik wilde zeggen tegen mijn collega’s staat op papier, dus ik lees het voor. Gelukkig maar. Want als ik het ga voorlezen krijg ik het toch even moeilijk. “Soms besef je ineens hoe kwetsbaar je bent en dat het niet vanzelfsprekend is om je kind te zien opgroeien”. Ik moet wel even een paar keer slikken voordat ik dit kan voorlezen. Een collega vraagt of iemand anders het moet voorlezen. Nee, dit moet ik zelf doen.

Op zoek naar iets nieuws dus. Ik weet nog niet zo goed wat. Misschien gewoon kinderopvang. Misschien terug naar mijn vroegere functie Onderwijsassistent. Of iets anders. Iets met kinderen, of toch niet. Iets met schrijven, voorlichting geven, les geven of misschien zijn er nog wel meer dingen waar ik niet aan gedacht heb. Het komt goed. Suggesties zijn natuurlijk welkom.

Goede voornemens? Eigenlijk niks bijzonders. Ik ga door met waar ik mee bezig ben. Ik ga weer autorijden. Dat komt weer dichterbij, want ik merk dat ik sterker ben geworden, op alle gebieden. Ik ga de dingen niet meer uit de weg, maar ga ze aan. Ik leer steeds beter te vertrouwen op wat mijn gevoel zegt. Afgelopen jaar heb ik meerdere keren ervaren dat mijn gevoel vaak gelijk heeft. Daar ga ik mee door.

En wie weet vind ik komend jaar wel de liefde van mijn leven… (Nee, ik heb daarbij nog niemand in gedachten…)

Het licht van kerstmis....

Onderstaande tekst vind ik erg goed passen bij de toespraak die Geeske Hovingh op kerstavond hield in de Rode Hoed. De toespraak is ook te downloaden op de website van de Amsterdamse Studentenekklesia. Het ging over de tegenstrijdigheid van de kerstboodschap. Deze gaat over vrede op aarde, terwijl er, ook tijdens de kerstdagen, overal oorlog wordt gevoerd en mensen slachtoffer worden van geweld. Ze besluit uiteindelijk dat we toch moeten geloven in het licht van kerstmis, omdat er toch in het klein steeds weer tekenen van vrede zijn. We moeten tegen de oorlog in zingen en blijven geloven in vrede op aarde. Ik vond het erg mooi en treffend. Omdat ik beide diensten heb gezongen, heb ik de toespraak twee keer gehoord. Vervolgens heb ik m de volgende ochtend in de trein nog eens doorgelezen en toen werd ik ineens een beetje emotioneel. De toespraak is hier terug te lezen. Zeer aanbevolen!

Ze zeggen
kerstfeest is een feest van vrede.
Ze zeggen
kerstfeest is een feest van licht.
Hoe blijft die boodschap overeind?
Ik zie dat oorlog nooit verdwijnt
en dat de aarde onder 't donker zwicht.

Ze zeggen
kerstfeest is een feest van leven.
Ze zeggen
kerstfeest is een feest van 't Kind.
Het is een mooi verhaal dat gaat.
Ik zie dat dood gewoon bestaat
en dat het grote van het kleine wint.

Wat moet ik geloven?
Dat van dat kleine Kind?
Ik zie toch met mijn eigen ogen,
dat de wereld wordt bedrogen.
Of ben ik blind?

Hoe moet ik geloven
dat hoop het nooit verliest?
Of moet ik tegen beter weten
toch dat Kerstkind niet vergeten
dat voor mij kiest?

Blijf zeggen
kerstfeest is een feest van vrede.
Blijf zeggen
kerstfeest is een feest van 't Kind.
Herhaal de woorden zin voor zin
en roep ze tegen alles in.
Blijf zeggen dat het licht van kerstfeest wint.

Tekst: Greet Brokerhof-van der Waa
          Gerard van Midden

Feestje in de Chamu....

Het is inmiddels al een tijdje geleden dat Dunya vier jaar werd. Deze blog heb ik geschreven voor de nieuwsbrief van Het Marnix. Het zijn er inmiddels wel wat meer, dus die publiceer ik hier ook zo nu en dan. Elke maand verschijnt er in de nieuwsbrief een nieuwe blog van mij. Opgeven kan via de website van het sportcentrum.

Het voordeel als je kindje in de zomervakantie jarig is, is dat je het feestje altijd lekker buiten kunt vieren. Drie jaar lang heb ik de verjaardag van Dunya met vrienden en familie in het Westerpark gevierd. De kinderen spelen lekker in de spartelvijver en genieten van de zon en het water. Gezellig is het ook altijd. Lekker in het gras of aan een picknicktafel taart eten en chips en nootjes enz. Heerlijk ontspannen is dat.

Er is wel een nadeel. We leven namelijk in Nederland. En het weer in Nederland is niet te vertrouwen. Dit jaar kijk ik, net als alle vorige jaren sinds Dunya er is, al 2 weken van te voren op internet wat de verwachtingen zijn. Gelukkig, een zonnetje op de dag van het feestje. Dat wordt een zonnige vierde verjaardag! Een paar dagen later staat er een wolkje bij. Mwah. Kunnen we wel hebben en het valt toch elk jaar weer mee. Toch komt er een stukje onrust bij me boven en dat wordt alleen maar erger als elke dag de voorspellingen slechter worden. “Oh nee, regen!” Dit komt niet goed. Ik regel een partytent en haal opgelucht adem. Die paar buien vangen we wel op met een tent. Geen punt. Totdat ik een paar dagen van te voren zie dat er 22 millimeter regen gaat vallen die zondag. Daar helpt een partytent niet tegen. Wat moet ik doen? Ik bel de kinderboerderij. “Wij hebben al een feestje zondagmiddag, dus dat kan niet”. Helaas. De moed zinkt me in de schoenen. Wat nu? Ik plaats oproepjes op Twitter en Facebook, maar helaas zonder resultaat. Ik kan wel huilen. Dat wordt gewoon een nat verjaardagsfeestje in het Westerpark. Ik heb geen alternatief. Bij mij thuis gaat echt niet. En niemand heeft een idee waar ik terecht kan. 

Niemand??? Opeens komt er een berichtje op Twitter binnen. Ik lees het twee keer vol verbazing, want een oplossing had ik niet meer verwacht. Het staat er echt. We mogen in Het Marnix het feestje van Dunya vieren. Even ben ik bang dat het een grapje is, maar dan ga ik toch allerlei mensen sms’en en mailen dat het feestje verplaatst wordt naar Het Marnix.

We komen op zondagmiddag binnen en ik zie meteen dat het café overvol is. Er zingt een koortje en er is veel belangstelling. Oei, wat nu? Ik meld me bij de receptie en daar wordt verrast gereageerd. Oh is dat Dunya? Die kennen we wel. Het feestje blijkt verplaatst (alweer) te worden, naar de Chamu, boven. Dunya loopt de trap op. Ze weet de weg. Ik ken de trap wel. Hoe vaak sta ik daar tevergeefs onderaan te roepen dat ze onmiddellijk beneden moet komen? Nu mag ze gewoon naar boven, zonder dat ik roep dat ze terug moet komen. “Het is wel een ongezellige ruimte” aarzelt de medewerkster. “Welnee, maakt niet uit. We maken het gezellig en ik ben allang blij dat we droog zitten!” Een medewerker komt ons helpen met slingers en ballonnen ophangen. Er komt nog een verrassing. De deur van de sportzaal gaat open. Kinderen mogen daar rennen als ze hun schoenen uitdoen. Een paar vaders gaan spontaan mee en houden toezicht op de spelende kinderen. Fantastisch. Het is perfect want de kinderen gaan in de vergaderruimte ook rennen en dat veroorzaakt meteen tranen. Ik loop af en toe heen en weer om te kijken of iedereen het nog naar zijn zin heeft. Ik schenk drankjes in, deel taart uit. We hebben chips, nootjes, koekjes, kaasstengels enz. in overvloed.

Het is fantastisch. Mensen die in het café komen kijken waar we zijn, worden doorverwezen naar boven. We kijken uit over de nat geregende straten rondom het Marnix. Ondanks het slechte weer is het toch een erg leuk uitzicht. Het is een leuke ruimte, geen grote vergaderzaal, maar klein en het geeft een warm gevoel.

In het café zingt het koor “Aan de Amsterdamse grachten…” en ik geniet. “Ze zingen wel alles uit het hoofd” zegt een vriendin van me. “Daar kunnen wij een voorbeeld aan nemen!” Wij zingen in het koor van De Nieuwe Liefde, maar daarover wellicht een andere keer meer. Mensen van buiten Amsterdam verbazen zich over de sfeer, maar ik vind het echt Amsterdams en voel me na zo’n 11 jaar echt helemaal thuis hier. Dunya geniet van de aandacht en loopt heen en weer tussen de sportzaal en de Chamu. Als ze dan ook nog gymschoentjes krijgt is het feest helemaal compleet. Ze rent de sportzaal door en opeens zie ik dat er ook ballen tevoorschijn zijn gehaald. De rest van de cadeaus, en dat zijn er aardig wat, laat Dunya voor wat ze zijn. “Dunya, kom even gedag zeggen!” roep ik. Ze loopt door, geen tijd om te stoppen. Haar vriendinnetjes wachten in de sportzaal. “Ik zei: Ik kom zo terug!” roept ze terug. Vergeet het maar. De oppas gaat lachend weg. “Ze heeft mijn cadeautje nog niet opengemaakt, maar dat komt dan nog wel…” Er blijven een paar cadeautjes dicht en die gaan mee naar huis. Voor een moment dat Dunya wel tijd heeft. Ik verbaas me over de gemoedelijke sfeer. Het is een perfect feestje. Perfecte locatie. Gastvrije mensen. 

“Heb je connecties dat je hier zomaar  een feestje mag geven?” vraagt een vader van een vriendinnetje. Ik glim een beetje. Het heeft werkelijk voordelen als je actief bent op internet, op Twitter, op Facebook, enz. En als je dan ook nog wekelijks komt zwemmen, dan gaan er ineens letterlijk deuren open. “Er was wel een tegenprestatie” beken ik. “Een stukje schrijven voor de nieuwsbrief!” Ik begin heel hard te lachen. “Dat is voor mij gewoon dubbel feest dus!”